Hoe wetgeving voor internet uitvaardigen? | plicht

Alle democratieën werken aan het invoeren van passende, relevante en effectieve wetgeving om ervoor te zorgen dat individuen de veiligheid van online-activiteiten respecteren. De herkozen regering van de heer Trudeau heeft al de wens geuit om de lat hoger te leggen voor wetten op de media en voor die welke gericht zijn op ernstige online misdaden. Vorige week kondigde premier LEGO in zijn inaugurele rede zijn voornemen aan om wetgeving te maken op het gebied van cyberbeveiliging en digitaal burgerschap. Er is iets geruststellends aan de bereidheid van regeringen om afstand te doen van een laissez-faire-houding ten aanzien van wat er online gebeurt.

In tegenstelling tot wat in sommige kringen wordt gedacht, erkennen rechtbanken al lang dat nationale wetten van toepassing zijn op onlineactiviteiten, zelfs als het hoofdkantoor of de servers van het bedrijf zich in het buitenland bevinden. Maar om rekening te houden met de snelheid die kenmerkend is voor netwerkomgevingen, moeten wetten vooral de principes en doelstellingen definiëren die moeten worden bereikt, en flexibele regelgevingsprocessen instellen.

Aanpassingsvermogen en flexibiliteit

We moeten snel ingrijpen wanneer veranderingen in praktijken, technologieën of markten tot onevenwichtigheden leiden. Als de wetten te specifiek zijn, zullen ze achterhaald raken wanneer de gerichte activiteiten andere technologievectoren gebruiken. Om deze reden mogen er geen wetten worden geschreven rond een bepaald bedrijfsmodel of bepaalde technologie. We hebben wetten nodig die zo neutraal mogelijk zijn met betrekking tot technologie. De Quebec-wet van 2001 inzake het wettelijk kader voor informatietechnologie staat bijvoorbeeld het gebruik van alle technologieën toe, op voorwaarde dat de gebruikte apparaten betrouwbare en veilige transacties garanderen. Om dit te doen, specificeert de wet de resultaten die technologieën moeten opleveren, maar zorgt ervoor dat het gebruik van bepaalde tools niet wordt afgedwongen.

De vereisten van technologische neutraliteit en aanpassingsvermogen vereisen de vaststelling van wetten die processen in het leven roepen die in staat zijn te anticiperen op en zich aan te passen aan de veranderende context van technologieën. Omdat internet niet erg gevoelig is voor territoriale grenzen, moeten wetten ook de samenwerking met andere landen regelen. Nationale regelgevingsprocessen moeten aansluiten bij de netwerken die landen verbinden met convergerende visies op de te beschermen waarden.

Om ervoor te zorgen dat regelgeving flexibel en aanpasbaar is, hebben we wetten nodig die in algemene termen zijn geformuleerd. In plaats van te proberen de te gebruiken apparaten in detail te beschrijven, moet de wet de te bereiken doelstellingen en de aantoonbare resultaten die moeten worden nagestreefd, aangeven. Zo moet wetgeving die gericht is op het waarborgen van de beschikbaarheid van door Canadezen ontwikkelde programma’s de regelgever in staat stellen eisen vast te stellen met betrekking tot processen, zoals algoritmen, waarmee programmering door verschillende doelgroepen “vindbaar” wordt gemaakt. Het zou zinloos zijn om de procedures op te sommen die vandaag in de wet nodig zijn en die morgen misschien achterhaald zijn. Kortom, we moeten op onze hoede zijn voor degenen die wetten eisen naar het voorbeeld van vorig jaar, vol details en uitzonderingen en uitzonderingen op uitzonderingen.

Online media voorbeeld

Laten we deze kwesties illustreren aan de hand van het voorbeeld van de veranderingen die internet teweeg heeft gebracht in relatie tot de media. Uit het Yale-rapport over de toekomst van communicatie in Canada blijkt dat telecomdiensten zich op onverwachte en onvoorspelbare manieren steeds sneller zullen ontwikkelen. Vandaar de dringende noodzaak om onszelf toe te rusten om de opkomst van nieuwe soorten bedrijven en snelle en onverwachte innovaties consequent te begrijpen. Overgenomen organisatorische processen van XXe De hoorn is niet per se gekalibreerd voor een omgeving die zo snel verandert. Om deze redenen beveelt het rapport van de Yale University een herziening aan van de Canadian Radio, Television and Communications Commission (CRTC), de instantie die verantwoordelijk is voor het begrijpen en reguleren van elektronische media.

Het Yale-rapport stelt dat het CRTC, om zijn missie in een veranderende omgeving te vervullen, de middelen moet hebben om de markten te begrijpen die het reguleert. Het moet een grotere rol spelen bij het monitoren van marktgedrag en -prestaties. Hij zal analytische vaardigheden moeten verwerven die de omvang van de uitdagingen van de media in de verbonden wereld weerspiegelen. Het CRTC zal proactief een enorme hoeveelheid informatie uit meerdere bronnen moeten onderzoeken. Ook al moeten alle bedrijven bijdragen aan de doelen die de wet stelt, het is duidelijk dat een platform als YouTube niet op dezelfde manier is gereguleerd als een radiostation. De wet moet de doelstellingen duidelijk omschrijven en de regelgevers in staat stellen alle relevante middelen te gebruiken om deze te verwezenlijken.

Bovenal moet zo’n flexibele band vertrouwen wekken. De CRTC moet worden samengesteld uit deskundigen en onafhankelijken. Haar besluitvormingsprocessen moeten transparant zijn. Het analyseproces dat leidt tot de implementatie van de eisen die aan bedrijven worden gesteld, moet rekening houden met de standpunten van alle relevante doelgroepen. Zijn beslissingen moeten gebaseerd zijn op de input van belangengroepen van gebruikers en de betrokken bedrijven.

Flexibele digitale wetten moeten regels vaststellen die zich aanpassen aan de uiteenlopende kenmerken van bedrijven die actief zijn in genetwerkte werelden. Dit vergeten is jezelf veroordelen door argumenten uit een vervlogen tijdperk te herhalen.

Laten we eens kijken in de video

Leave a Comment